Busreis Vijlen

7 mei 2007

Wie nu niet tevreden was over de busreis, is niet waardig zich een Sluisstapper te noemen. Het mag gezegd worden : deze busreis was een topper op alle niveau !

Het begon al bij het vertrek, want er daagden 37 wandelaars op. Na een busreis van 2 uren kwamen we in Vijlen aan. Degenen die in T-shirt uitstapten, sprongen even vlug terug de bus binnen om een jasje aan te trekken, want het warme zomerweer waar we al enkele weken aan gewend waren, had plaats gemaakt voor een frisse morgenwind.

Vijlen is een rustig landelijk dorp met ongeveer 3000 inwoners. De talrijke horecazaken en hotelletjes verraden dat men hier jaarlijks veel toeristen ontvangt. Op dit wandelweekend telt Vijlen zelfs meer wandelaars dan inwoners. Het “sportcomplex Hopschet” waar wandelclub “Jong Nederland” haar “Mei-tocht” liet vertrekken, hadden we ons wel iets groter en moderner voorgesteld. De inschrijving verliep echter, dank zij de goede zorgen van François en Remy, heel vlot. Na een kop koffie en een broodje kozen we uit de verschillende afstanden : de gekende kilometervreters zetten al direct aan voor de 25 km, anderen kozen voor de 18 km en Jean en zijn 7 vrouwen vertrokken voor de 12 km.

Welke afstand men ook koos, het was telkens een prachtig parkoers. Doordat Vijlen op het hoogste punt van Nederland (322,5 m) ligt, konden we vanaf de vertrekplaats reeds prachtige vergezichten aanschouwen. De mooie glooiïngen spoorden ons enerzijds aan tot een flinke wandeling, maar anderzijds maakten ze ons reeds duidelijk dat het aangekondigde ‘vals plat’ toch wel iets meer was.

Na een paar km ontdekten we langs de weg een infobord met de wandelwegen en bezienswaardigheden van de streek “Limburg Heuvelland” en onze alom gekende gids kon het niet laten op te zoeken wat ons nog te wachten en te beleven viel.

 

Het landschap van Limburg Heuvelland is te vergelijken met de Voerstreek in ons land en loopt tot vlakbij Aken (Duitsland). In Vijlen ligt trouwens ook het drielandenpunt ; het is de plek waar de mijlpalen staan van de drie aan elkaar grenzende landen nl. België, Nederland en Duitsland. De Sluisstappers die de lange afstand van 25 km stapten, hebben dit monument op hun route kunnen zien.

Wat ook in deze streek opviel waren de kraaknette boerderijen. Midden in de enorme weilanden liggen ze te pronken omringt door hun talrijke veedieren (die, van ver gezien, ook precies juist uit bad kwamen).
Rond een uur of elf kwam de zon door de wolken gluren en verwende ons voor de rest van de dag met een aangename warmte. Gelukkig was het niet té warm want op regelmatige tijdstippen kregen we te maken met serieuze hoogteverschillen.

Toen het middaguur naderde besloot ons groepje een terras op te zoeken en iets te eten. Al gauw vonden we een taverne met een gezellig tuinterras en bestelden er het streekbier Val Dieu en een snack. Na een half uur wachten konden we eindelijk onze hongerige magen vullen toen we in onze ooghoeken veel blauw zagen naderen.

 

Inderdaad onze kilometervreters hadden ook honger gekregen. Zij hadden echter minder geluk, want ze kregen te horen dat hun grote groep (ze waren met 7 !) toch wel een uur geduld moesten hebben vóór men hen de snacks kon bedienen. We waren inderdaad iiiiiin deeee Liiiiimbuuurg ! Dan maar een streekbier besteld en op de volgende controlepost een broodje uit het vuistje gegeten.

We volgden een poos een riviertje dat doorheen het landschap krinkelde en kwamen langs een smal bruggetje aan een watermolen.Overal konden we prachtig gerestaureerde vakwerkhuizen aanschouwen maar we waren verwonderd hoe zulke scheve balken een huis zo lang staande kunnen houden.

In de buurt was waarschijnlijk ook een meeting van oldtimer wagens georganiseerd, want we zagen vele mooie oude auto’s, sommige met bestuurder in geruit pak en pet en dames met grote zonnehoed en zwierige kleren. Het is hier ook een paradijs voor motorrijders, die voor de wandelaars af en toe toch een storend element zijn.

Toen het einde van de wandeling naderde, zagen we dat het laatste stuk voortdurend licht stijgend was. Natuurlijk, we kwamen van het dal met de rivier en moesten terug naar het hoge Vijlen. Eens boven gekomen, ploften iedereen neer op de banken die daar stonden en ons nog een laatste vergezicht aanboden.

Het sportcomplex was hier vlakbij en we hadden nog een uurtje de tijd om te genieten van een heerlijke, verfrissende pint. Alvorens de terugreis aan te vangen werd nog een groepsfoto genomen en iedereen besteeg moe maar uiterst tevreden de bus. In ons clublokaal ’t Schippershof werd bij aankomst nog wat nagepraat over deze geslaagde wandelactiviteit.

Voorzitter en bestuur, het was een goeie keuze !