GR 564 Kempen - Condroz

3de etappe : Houthalen domein Hengelhoef - Diepenbeek
zaterdag 30 juni 2007

39 : dit was het aantal deelnemers dat die zaterdagmorgen verzamelde aan ’t Schippershof en meteen ook het hoogste aantal deelnemers aan deze zaterdagtochten. Diep in ons binnenste hopen we nog altijd om eens de kaap van de 40 deelnemers te overschrijden. Misschien de volgende keer ?

Onze Herman ( = de chauffeur van onze bus ) had voor die gelegenheid ook een recente bus uitgekozen met echte VIP-ruiten zodat je niet naar binnen kon loeren (en eigenlijk ook niet goed naar buiten…).Alles was dus aanwezig om er een schitterende dag van te maken. Vermits onze vertrekplaats Hengelhoef vlakbij de afrit van de autostrade lag, stonden we al om 9.30 uur startklaar.

De eerste honderden meters liepen door het domein om uiteindelijk uit te komen op de parking waar we uit de bus gestapt waren….. kwestie van kilometers te maken. Even verder staken we de autostrade over om dan het natuurgebied “ De Teut” binnen te trekken.

Gedurende de volgende uren werd het genieten van bossen, heide en vennen kortom het echte Limburg zoals we het ons altijd voorstellen. Zo tegen de middag bereikten we de jeugdherberg “De Roerdomp” gelegen temidden van de bossen van het park Midden-Limburg, waar picknicktafels en banken in het groen uitnodigend stonden te wachten. Na het met ons allervriendelijkste gezicht gevraagd te hebben, mochten we hiervan gebruik maken voor onze middagpicknick : een ongekende luxe op onze GR-tochten.
Eén van onze deelnemers kon rekenen op de belangstelling van een aantal hongerige kippen die fel geïnteresseerd waren in broodkorstjes en de rest. Ze werden stoutmoediger en kwamen het eten bijna uit de picknickzak halen…

Na het eten was het nog een klein stukje stappen en zo bereikten we vrij vlug het alom gekende domein van Bokrijk. Hier namen wij afscheid van de korte afstandstappers die verder Hasseltwaarts gingen zoals je hieronder kan lezen.

Met 26 stapten wij verder langs het kasteel tot aan de hoofdingang van het domein. Over de parking, waar maar geen einde aan kwam, ging het richting Hasselt. Wij bleven in een natuurgebied dat soms vrij drassig was om zo het Albertkanaal te bereiken. Ondertussen waren wij al het recreatiedomein “De Borggraaf” tegengekomen waar zowaar een cafetaria met terras aan verbonden was. Hier moesten we natuurlijk even halt houden…

Het Albertkanaal staken wij over langs een brug over het sluizencomplex zodat wij onze naam van Sluisstappers alle eer aandeden. Aan de overkant volgden we een tijdje het kanaal en gaven in het voorbijgaan wat goede raad aan een pasgetrouwd koppeltje dat de huwelijksfoto’s aan het maken was.

Nu ging het in de richting van het Limburgs Universitair Centrum dat echt midden in het groen ligt. Blijkbaar was de grote vakantie hier ook al begonnen want het was er heel kalm. Langs de grote parking gingen we verder en kwamen uiteindelijk uit op een fietspad dat ons tot aan de Demer bracht die we overstaken. Ondertussen hadden we de kerktoren van Diepenbeek in het vizier gekregen en in de buurt van het voetbalveld verlieten we het GR-pad en gingen richting centrum. Wij wisten immers van met de verkenning dat daar enkele gezellige terrasjes waren en ondertussen was ook het zonnetje van de partij, dus…

We zaten nog niet zo heel lang op het terras toen de bus met de Hasseltgangers er al aankwam, zodat het terras nog wat voller werd want zij hadden precies dorst gekregen van hun bezoek aan de gezelligste stad van België ( volgens een enquête in de kranten)

De kortere afstand

Vooraleer we op de bus stapten werd nog de traditionele groepsfoto genomen aan de ingang van het Bokrijkdomein en daarna reden we richting Hasselt voor een stadsbezoekje. We lieten de bus achter op de ring rond Hasselt en met behulp van een stadsplannetje vonden we na een korte wandeling het centrum. Tijd voor een kop koffie op een terrasje op het kolonel Dusartplein en in Limburg betekent een koffie meestal een schoteltje vol lekkers. Een andere terrasbezoeker vertelde ons dat om 14u15 er een helikopter over het plein zou vliegen en een vracht pluchen beertjes zou droppen. In één van die beertjes zou een reisprijs voor 2 personen verstopt zitten. De dames wilden hun kans wagen, dus er werd gewacht, samen met honderden andere kandidaat-winnaars die allemaal naar de hemel tuurden. De helikopter kwam, dumpte beertjes maar wel een heel andere kant van het plein.

Dan maar op stap, zonder beertje, de binnenstad in. Het was de eerste “zomersoldendag” dus het was superdruk in de winkelstraten. We zochten de rust van het begijnhof even op en wandelden over de binnentuin naar de gerestaureerde huisjes. Er was geen enkel huisje geopend dus gluurden we even door de raampjes naar binnen. We vervolgden onze wandeling en kwamen langs de kathedraal (de kleinste van België) in de Hoogstraat, dé winkelstraat van Hasselt. Via de Minderbroederstraat kwamen we aan de Franciscanerkerk waar de graftombe van “het heilig Paterke” staat. Voor de ingang van de kerk sprak een vriendelijke bejaarde man ons aan en vroeg of we het graf kwamen bezoeken. Hij stelde heel spontaan voor om ons rond te leiden in de kapel, binnentuin en museum met de cel waar broeder Valentinus Paquay geleefd had. Onze gelegenheidsgids ging helemaal op in zijn verhaal en Jean kreeg zelfs een “aai over zijn hoofd en een kruisje op het voorhoofd”. Pelagie dacht : “Allé, den onzen is gezegend !”.

Na deze bezinning hadden we echt nood aan iets verkoelend… een lekker ijsje natuurlijk. We schoten een tearoom binnen en even later zaten we met zijn allen, in het zonnetje, op een pleintje aan “een toreken” te likken. Onze gids had bij de stadswacht een ballon weten te bemachtigen, zo konden we haar gemakkelijk in de drukke straten volgen naar de bus, want we hadden reeds een telefoontje gekregen van de anderen dat ze in Diepenbeek aangekomen waren. Herman vond vlot de weg en manoeuvreerde zijn bus door de smalle straten naar het kerkplein van Diepenbeek. Daar ontdekten we een terras met veel blauw (van de vele Sluisstappers-trainingpakken) dat we met genoegen nog een bezoekje brachten.

Na dit verfrissingsmoment werd de terugrit aangevat die even vlot verliep als ’s morgens, zodat we mooi op tijd aan ’t Schippershof aankwamen. Daar was voor de liefhebbers nog wat gelegenheid om na te praten…

Het was in één woord een dag om U tegen te zeggen en het bewijs is nu wel geleverd dat de formule met de keuze tussen korte of lange afstand een succes is. Dus volgende keer met meer dan 40…..