Midweek Burg-Reuland

10 tot 13 september 2007

Het was weer zover! Maandag 10 september om 8 uur vertrokken 16 Sluisstappers met twee auto’s en een minibusje naar Burg-Reuland in Duitstalig België voor een vierdaagse wandelvakantie. Het weer zag er maar grauw en grijs uit met af en toe enkele regendruppels, maar dat kon ons niet deren want de weerman had voor de volgende dagen beterschap beloofd.

Na een tussenstop aan een wegrestaurant voor een tas koffie of ontbijt, reden we verder naar het centrum van Burg-Reuland voor een korte dorpsverkenning. Dan naar het hotel waar we dachten ons van de nodige calorieën te voorzien voor de namiddagwandeling, maar de waard dacht daar anders over en dus trokken we terug naar het dorpscentrum om in het lokale café, tevens bakkerij, onze honger te stillen. We waren verrast in onze eigen taal bediend te worden, wat trouwens op de meeste plaatsen waar we later kwamen het geval was. Om 14 uur kregen we onze sleutel en konden we onze wandeloutfit aantrekken voor een tocht van 13 km in Burg-Reuland en omgeving.

We vertrokken langs de burcht naar de “grill-platz” en vervolgden onze weg langs de Ravel fietsroute richting Oudler. Deze fietsroute ligt op een vroegere spoorlijn. Zo kregen we eerst een vlakke aanloop en daarna een heuvelend landschap. Even voorbij Lascheid bereikten we het hoogste punt van Burg-Reuland (Ourberg 495 m). Sommigen hadden de weersverbetering nogal letterlijk genomen en zich niet tegen mogelijke regen voorzien, maar dat bleek geen goede keuze want na een tijdje begon het eerst te druppelen en daarna te regenen. Pierre had per vergissing het kangoeroeregenjasje van zijn kleinzoon mee, wat zorgde voor een nogal komisch beeld. Gelukkig bleef het niet de ganse tijd regenen want op de terugweg werd op initiatief van François een pittige afdaling ingelast waar enkele knieën maar amper tegen bestand waren. Via het burchtwegje keerden we terug naar het hotel. Om half zeven – of zes en half – werden we aan tafel verwacht voor het avondeten, waarna we bij een drankje terugblikten op onze eerste dag.

Dinsdagmorgen zorgde François er voor dat de niet-wandelaars met de wagen naar het winkelcentrum KNAUF van Huldange ( juist over de grens in Luxemburg) gebracht werden, terwijl Etienne de wandelaars op sleeptouw nam voor een wandeling van 12 km naar Huldange.

Aan het hotel namen we direct een steile klim naar Koller (460 m) om daarna te dalen naar Oudler. We vervolgden onze weg langs een evenwijdig lopend pad met de rijweg richting Dürler. Opmerkelijk waren de mooi versierde huizen met bloemen. Alhoewel de wandelwegen gemarkeerd waren, was het niet altijd eenvoudig de aanduidingen te vinden zodat onze gids de ganse tijd een beroep moest doen op zijn wandelkaart. Na een lange klim naar “Am Kreuz” (520 m) en via Lengeler en door een groot bos geraakten we tegen de middag op de afgesproken plaats, waar we gezamenlijk iets konden eten.

Na het eten vatten de moedigsten via een ander parcours de terugweg aan van eveneens 12 km. In het bos waren er verkenners nodig om op het juiste pad te blijven. Langs St. Jans Hart en Lengelerberg passeerden we het dorpje Espeler. Even verder stonden we plots voor een riviertje maar gelukkig was er opzij een verdoken brugje. Daarna volgde een beklimming waarbij we gehinderd werden door naar beneden vloeiend water. Om terug in Oudler te geraken moesten we een verbindingswegje zoeken tussen twee wandelpaden. Via “Am Büchel” lukte dit en als beloning tracteerden we ons in Oudler op een frisse pint. De uitbaatster was verwonderd dat 1 vrouw met 8 mannen op stap was. Tenslotte keerden we langs het Ravelpad terug naar Burg-Reuland.

De anderen kregen de kans om te shoppen en werden daarna door de gelegenheidschauffeurs Maria en Monique terug naar Burg-Reuland gebracht. Wegens de sluitingsdag van het hotel verzamelden we bij de “bakker” om onze dorst te lessen . Pierre bestelde een “framboise” maar kreeg een “dame blanche” geserveerd, een vergissing die hij erg kon appreciëren. Na het avondeten speelden we met veel overtuiging bingo en de avond vloog zo voorbij. Enkelen werden nog door Maria en Pierre getracteerd op een striptease-act, maar net voor het spannend begon te worden gingen de draperieën helemaal dicht. In een poging ze terug open te krijgen gooide François, bij gebrek aan kiezelsteentjes, met zijn autosleutels tegen het raam op de eerste verdieping. Tot zijn ontsteltenis bleven ze echter op de vensterbank liggen zodat er nog een staaltje van acrobatie nodig was van Jean-Pierre en François om ze er af te halen.

Woensdag gingen we naar (de) Ouren. De niet-wandelaars werden met de auto gebracht en de chauffeurs keerden terug. De wandelaars die vertrokken voor een afstand van 12 km kregen direct een lange helling voorgeschoteld en een afdaling naar Richtenberg. Over een beekje (met brugje) trokken we verder door bosrijk gebied, passeerden een grenspaal met Luxemburg en volgden een stuk van de GR 5 (Noordzee-Rivièra). Onderweg zagen we verschillende zwammen en paddestoelen in prachtige kleuren. Plastic zakjes werden bovengehaald en met mos gevuld en we vonden zelfs een klein slangetje op ons pad. We trokken voorbij de “Rittersprung”, een rots waaraan een liefdeslegende verbonden is.’s Middags aten we weer samen in hotel “Rittersprung”. Onze clubkleding verraadde onze afkomst en we werden aangesproken door mensen van Londerzeel . De niet-wandelaars bleven in Ouren en maakten ter plaatse een tocht naar het “Europa Denkmal” (= drielandenpunt). De anderen vatten de terugweg aan via de camping. Hier liet de gewone wandelweg ons in de steek maar door de nuchtere oriëntatie van de gids vonden we het oorspronkelijke parcours terug na een omweg die ons wel vuile en natte schoenen bezorgde. Vóór Welchenhausen staken we de grens over met Duitsland en in Stupbach kwamen we terug op Belgische bodem. Vanaf hier volgden we de baan om uiteindelijk via het Ravelpad na 12 km Burg-Reuland te bereiken. In de wintertuin van het hotel bleven we na het avondeten nog wat napraten over de voorbije dag.

Nadat we onze valiezen hadden gepakt en onze rekeningen betaald, vertrokken we donderdagmorgen naar het dorpje Recht voor een bezoek aan de “Schieferstollen” (Leisteengroeve) waar in het verleden de “Blauwsteen van Recht” werd gewonnen. We kregen eerst een inleidend filmpje en trokken daarna de mijn in onder begeleiding van een nederlandstalige gids en voorzien van aangepaste kledij (gele vest en helm). We volgden de 800 m lange rondgang en kwamen een heleboel te weten over de regionale aardkunde en het gevaarlijke werk van de Rechterse mijnwerkers.

In de plaatselijke pizzeria ADRIA was een tafel gereserveerd voor het middagmaal. Voor 10 Euro kregen we goulashsoep, een hoofdschotel à volonté en een nagerecht om U tegen te zeggen. Voor de liefhebbers was er ’s namiddags onder leiding van François nog een laatste wandeling van 9 km, de “Blauwsteenroute”, die ons langs talrijke steenprodukten en huizen, opgetrokken uit de blauwsteen van Recht, leidde. De anderen gingen met Etienne een hammenrokerij in Montenau bezoeken. Er werd een filmpje gedraaid, ze kregen een overzicht van de productie, konden proeven en uiteraard ook kopen.

Na een goedgevulde dag reden we richting Nieuwenrode. Bijna thuis werden de auto’s volgetankt en tijdens de laatste halte in “The New Bistro” verrekenden we de reiskosten, ontvingen we van Etienne onze laatste klevers en evalueerden we de voorbije dagen om daarna moe maar tevreden huiswaarts te keren.

Bedankt aan onze organisatoren François en Etienne voor hun inzet en planning die rekening hield met zowel de niet-wandelaars als de korte en de lange afstandwandelaars.