Busreis Nationale Wandeldag

ZOUTLEEUW en BERINGEN
zondag 24 februari 2008

 

Onze voorzitter kon die zondagmorgen zijn ogen bijna niet geloven toen er 40 opgewekte wandelaars kwamen opdagen en Wilfried (onze GR-gids die telkens ijvert naar het magische getal 40) zag groen van jaloezie. De bus vertrok stipt om 8 uur richting Zoutleeuw. Dit was enigszins anders aangekondigd in het clubblad maar daar had het bestuur een geldige reden voor.

In Zoutleeuw aangekomen werd de buschauffeur naar een plekje geloodst waar we veilig konden uitstappen om ons zo naar de sporthal ‘de Passant’ te begeven.

De voorzitter had tijdens de busrit voorgesteld om in Zoutleeuw in groep de 6 km te wandelen.Iedereen gehoorzaamde braaf en zo viel onze club op in de grote menigte wandelaars. Dit werd duidelijk door de vele vragen “Nieuwenrode, waar ligt dat ?”.

Bij het vertrek werden we getrakteerd op druivensuiker en peperkoek en een tiental meters verder konden we reeds een beker verfrissend vruchtensap proeven. Met deze vitaminenkuur konden we alles aan… zelfs 6 km.

We wandelden doorheen het natuurgebied “het Vinne” en volgden mooie fietspaden en de Gete naar de velden rondom Zoutleeuw. Zelfs de korte afstand was de moeite waard. Na de wandeling konden we nog de St. Leonarduskerk en de lakenhallen bekijken op de grote markt. Maar de meesten haastten zich naar de sporthal om hun inkopen te doen. Bij het vertrek had iedereen gemerkt dat er heel wat verkoopstandjes aanwezig waren, dus rond 11u30 trokken we terug naar de opstapplaats beladen met wandelsokken, appelen en peren, siropen en Oostenrijkse reisbrochures.

Van Zoutleeuw naar Beringen was, ondanks een wegomleiding en een tegenliggende wegpiraat een makkie voor onze buschauffeur André en rond 12u30 werden we weer veilig afgezet aan de vertrekplaats in Beringen, het VIBO St. Barbara in de Mijnschoolstraat.

Het was eventjes zoeken in welk lokaal we moesten zijn om iets te eten, maar als goede oud-studenten vonden we vlug onze weg in deze school. De soep was op, dus namen we een koffie en een (droge) pistolet, waarna we vertrokken voor 6, 12 of 20 km. Naar het schijnt was de 20 km-afstand uit ingewikkelde lussen gevormd zodat sommigen de afstanden 12 + 6 km deden om zo hun langere afstand samen te stellen. Het zonnetje had zich ondertussen verborgen achter de wolken, maar we bleven gelukkig gespaard van regen en de temperatuur was aangenaam.

Bij de 12 km kwam men via een park met een bouwvallige villa (waarschijnlijk ooit van een mijndirecteur geweest) langs een mooi gerestaureerde mijnsité. De schoorstenen met verschillende rookopeningen verklapten de toenmalige aanwezigheid van kachels in elke kamer van de woning. We traden de mijnterreinen met ophaalgebouw en bezoekerscentrum binnen. Voor een geleid bezoek aan het museum dienden we echter nog een uur te wachten dus we trokken verder over de heide waar we aan de linkerkant de bekende Turkse Fatih moskee konden zien staan. Van ver al een mooi gebouw maar van dichtbij een echt bouwkunstwerk want deze moskee is volledig uit bakstenen opgetrokken. Voor ons lag de mijnterril, een heuvel gevormd uit gestort kolenafval.

 

Via een draaipoortje (waar sommige Sluisstappers vreesden in vast te komen zitten) volgden we het wandelpad dat ons langzaam naar de top van de heuvel leidde. Gelukkig mochten we halfweg de helling een pad nemen dat ons terug bergaf voerde. Na + 6,5 km was er een controlepost in het buurthuis “de Kardijk” waar we konden kennis maken met “La Chouffe en Mc Chouffe” twee heerlijke streekbieren.

Na deze pauze begonnen we aan de tweede helft van de wandeling. Deze slingerde geruime tijd door Italiaanse en Turkse woonwijken. Een minder gewaardeerd stuk wandelweg, maar toen we het station van Beringen bereikten konden we vanaf hier terug van de bossen en heidevelden genieten.

Aan het eindepunt van onze wandeltocht aangekomen, werden we verwelkomd door verleidelijke geuren van frieten. Onze goede voornemens om hieraan te weerstaan hielden het niet lang vol en een kwartiertje later zat het merendeel te genieten van “een pakske friet met saus”. Doe daar nog een “La/Mc Chouffe” bij … meer moet dat niet zijn.

Op het afgesproken uur liepen we allen richting opstapplaats waar onzen André ons al stond op te wachten, hij had naar eigen zeggen een gezellige namiddag doorgebracht met een Heidebloempje (’t leven kan toch mooi zijn hé).

Op de terugweg werden de gele kaarten afgestempeld en promotie gemaakt voor de eerste GR-tocht dit jaar : de bloesemtocht op 12 april en een onschuldige kinderhand trok de namen van de winnaars van een pak artisanale speculoos en een reisje naar Spanje.

Rond 18u15 bereikten we het clublokaal ’t Schippershof waar nog een tijdje nagepraat werd over de geslaagde busreis.