GR 576/575/126 Huy - Dinant

1e etappe : Huy - Libois

zaterdag 27 september 2008

 

Onze wens was verhoord : deze zaterdag was een prachtige herfstdag dus dat beloofde voor de eerste etappe van ons nieuw Ardennen wandelproject.

Om 8 uur vertrokken we met 29 deelnemers richting Huy waar we na een vlotte rit om 9.30 uur onze wandeling konden starten aan de oever van de Maas. We gingen dwars door het oude en heel mooie centrum van Huy zodat de terrasjes reeds konden uitgezocht worden voor de namiddag … Even later begon dan het serieuze werk : de beklimming van de “Muur van Huy” bekend en berucht uit de wielerwedstrijd De Waalse Pijl.

Zoals afgesproken gingen we tegen een rustig tempo naar boven zodat iedereen de klim met stukken tot 19 % vlot kon verwerken. Gelukkig moesten we niet tot helemaal boven maar sloegen halfweg een wegje in door het bos om via een gerestaureerde hoeve La Gabelle, nu uitgebaat als hotel-restaurant, het gehucht Faubourg Ste-Cathérine te bereiken. In de buurt van een wachtbekken namen wij een eerste rust- en drankpauze. Ondertussen waren we reeds een tijdje aan het dalen, dus na de pitstop ging het via een rotsachtig wegje door het bos vrij steil omhoog tot we terug boven op de hoogvlakte waren. Hier maakten we voor het eerste kennis met het typisch landschap van de Condroz : glooiende velden en weiden doorsneden met kleine riviertjes en beekjes.

Ondertussen was het tijd geworden voor de picknick. Door het mooie weer werd het een echte zonne-picknick, voor sommigen wel verstoord door een paar nieuwsgierige paarden die ook trek hadden in wat eten..

We trokken verder door dit open landschap om het bos van Barse te bereiken dat we volledig doortrokken om dan af te dalen naar de weg Huy-Hamoir. Even deze baan volgen om de ruisseau de Wavelinse over te steken om dan ter hoogte van de kasteelhoeve af te slaan naar de brug over de Hoyoux.

Vanaf hier volgden we de oude spoorlijn langs de rivier om zo bij het oude station van Barse uit te komen. Hier stond onze Herman ons al op te wachten en namen wij afscheid van de korte afstandstappers. Hun namiddagactiviteit vind je hier verder. Voor de rest van de groep was het nu even opletten : hier moesten we immers de GR 576 verlaten en de verbinding nemen naar de GR 575 maar de wegaanduiding was duidelijk zodat we zonder problemen de juiste richting insloegen.

Een tijdje volgden we nog de asfaltweg om dan een veldweg te nemen die ons in een rechte lijn naar het dorpje Marchin bracht. Hier was een mooi dorpsplein met zelfs een muziekkiosk maar ….geen café. Langs een klein straatje bereikten we de vallei van de ruisseau de Goegnes die we nu geruime tijd volgden.

Dit stuk kunnen we gerust beschouwen als één van de hoogtepunten van onze Ardennenwandelingen : een fantastisch landschap met voortdurende afwisseling van velden, weiden en bos. Kortweg een landschap ”uit de boekskes” en dit alles onder een stralende herfstzon.

Zo bereikten we het gehucht Jamagne waar er weer niets te drinken viel… Vanaf hier bracht het wandelpad ons dwars over een veld en langs een fel begroeid wegje naar het dorp Goesnes.

Hiermee bevonden we ons in de provincie Namen, de provincie waar onze volgende etappes zullen doorgaan.

Even verder bereikten we de aanduidingen van de GR 575 “Tour du Condroz Namurois”. Het is dit wandelpad dat we de volgende etappes zullen volgen. Via Charmille bereikten we ons eindpunt : Libois. Buiten een kerk en een paar huizen was er niets te zien, zodat we het ons maar in de graskant gemakkelijk maakten in afwachting van de komst van de bus. Op een bepaald ogenblik schoten we recht want de bus was daar, maar vals alarm : het was een andere bus met Engelse toeristen. Zelfs in een dorpje waar niets te zien is, kom je Engelsen tegen.

Even later kwam ook onze bus er aan en onze Herman had gezorgd voor voldoende drank aan boord zodat we toch niet uitgedroogd in Nieuwenrode moesten toekomen. Het was een prachtige dag en het parcours belooft voor de volgende etappes, dus in 2009 verwachten we heel veel deelnemers… Bij de splitsing van de groep viel het op dat het groepje van de korte afstandswandelaars alsmaar kleiner wordt wat bewijst dat door regelmatig mee te gaan steeds meer wandelaars de lange afstand aandurven.

Maar we laten dat niet aan ons wandelhart komen en vertrekken met zijn negen naar Hoei, terug naar het vertrekpunt dus. Op het programma stond ofwel een bezoek aan de citadel of een korte stadswandeling met een (lange) terrasjespauze. Het prachtig nazomerweertje liet ons voor het laatste kiezen. De bus werd achtergelaten aan de oever van de Maas en we kuierden langs de gezellige, oude, smalle winkelstraatjes. Onderweg stopten we bij een ijssalon waar ieder zichzelf verwende met een lekker crèmeke. Op de grote markt lonkten verschillende terrasjes ons voor het benuttigen van een streekbiertje in het zonnetje. Na deze versterking zetten we onze stadswandeling verder.

We kwamen voorbij een oude kapel die als beschermd monument dienst deed als tentoonstellingsruimte. Hier waren bizarre metalen kunstwerken te zien. Oude zeemijnen waren verwerkt tot allerlei meubelen en vuurhaarden. Origineel was het wel, maar zit je eigenlijk wel veilig in zo’n zetel ?

En een kinderwagen bestaande uit twee helften van een mijn, een helft voor de wieg en een andere helft voor de kap, met handgranaten als rammelaars vind ik toch iets te luguber om mee over de stoep te wandelen. Maar ja, het is kunst (met grote K) . We hadden nog wat tijd over en besloten een tweede terrasje te doen.

Net nadat we onze bestelling hadden doorgegeven, kregen we een telefoontje van Wilfried dat ze bijna aan het eindpunt van de wandeling waren. Daar we met de buschauffeur afgesproken hadden tegen drie uur, konden we naar onze mening nog rustig onze koffie opdrinken.

Toen we aan de bus kwamen kregen we reeds een berisping van den Herman en na een half uurtje rijden naar Libois begrepen we waarom : onze vrienden hadden onderweg geen enkele drankgelegenheid tegengekomen en stonden “stijf van den dorst” (zoals ze dat bij ons zeggen) te wachten. De frigo van Herman werd geplunderd en de clubkas trakteerde er nog eentje bovenop. Enkel voor de lange-afstandstappers natuurlijk want de anderen hadden hun deel al gehad.