GR 576/575/126 HUY - DINANT

5de etappe Spontin  Mont Sainte-Marie

Zaterdag 26 september 2009

Als afsluiter van een mooie wandelzomer, stond op 26 september onze laatste GR-tocht van het seizoen op het programma.

Niet minder dan 37 deelnemers stonden paraat op deze weer eens zonnige herfstdag. Er waren een paar nieuwelingen bij en sinds lange tijd was ook weer de jeugd van de partij. Na een vlotte rit zette Herman ons rond 9.30 uur af aan het station van Spontin. Uiteraard gingen we eens langs het kasteel om te kijken of de werken reeds beëindigd waren en het kasteel terug open was. Eerlijk gezegd, we zagen geen verschil sinds juli, dus die werken zullen altijd een goed bewaard geheim blijven.

We pikten de roodwitte bewegwijzering op, staken het riviertje de Bocq over en verlieten al vlug het centrum via een eerste helling om uiteindelijk de afrit van de autostrade te bereiken. Dit lokte bij sommigen de vraag uit waarom Herman ons hier niet had afgezet: dat was een helling minder geweest. Vanaf hier ging het langs prachtige veldwegen naar Durnal, het eerste dorpje op deze etappe. Daarna trokken we terug door de velden met een zicht op een watertoren die voorzien was van een torentje : waarschijnlijk een unicum in ons land. Na een bos doorgewandeld te hebben zagen we in de verte de huizen en de kerktoren van Crupet verschijnen.

We gingen door het dorp maar misten wel de grot die blijkbaar niet op ons parcours lag. Even verder liepen we langs een oude watermolen waarna er natuurlijk een flinke bergop volgde door een bos en bovendien was het een moeilijk te bewandelen pad met veel stenen. Maar boven wachtte ons dan ook een fantastische beloning : een subliem uitzicht over het landschap dat onder een stralende zon lag. Dus de ideale plaats om te picknicken vooral omdat de berm als het ware uitnodigde om te gaan zitten. Na deze rustpauze waren we weer fit en monter om onze tocht verder te zetten.

Onze jongste deelnemer ( 5 jaar) stapte nog altijd flink mee en samen met zijn broertje speelde hij het spelletje maiskorrels omhoog gooien en in je mond opvangen terwijl je natuurlijk verder stapt. Niet gemakkelijk, er wachtte ons nog een stevige klim tot aan een grote boerderij waarna een afdaling volgde naar Ivoi, waar Herman de korte afstandstappers stond op te wachten. Hoe zij de namiddag hebben doorgebracht, lees je hier verder. Na een verfrissing ( Herman had koele drank in de bus !!), trokken we verder richting van het Château d’Arche en de versterkte hoeve.

Het ging nu flink op en neer en zo bereikten we Sart-Bernard waar we een drankpauze namen aan het kerkhof. Toen we even later langs de spoorweg liepen hoorden we in de verte het geluid van een ijsroomkarretje. En ja mits een klein spurtje van Jean-Pierre konden we het doen stoppen. Die ijsverkoper heeft daar op een paar minuten waarschijnlijk meer ijsjes verkocht dan anders op een paar uur.

Langs een voetgangerstunnel gingen we onder de spoorweg door en stapten verder richting N4 en E411 die we dank zij een tunnel en brug veilig overstaken. Zo bereikten we het gehuchtje Barabas dat eigenlijk niets voorstelt behalve dat er een kasteel is. Dit is privébezit en kan ook afgehuurd worden voor feesten. Aan de parkings te zien moet er veel volk binnen kunnen.

Weer ging het langs prachtige veldwegen met uitzichten op een fantastisch landschap, hetgeen onze fotograaf van dienst de bemerking uitlokte: hier zou je blijven foto’s maken. Zo bereikten we het vooropgestelde eindpunt Mont Sainte-Marie. Dit is een echt onwaarschijnlijke plaats: een boerderij, een kapel die dateert van uit de 14e eeuw met daarnaast een toren uit de Romeinse tijd en verder niets, alleen stilte en ruimte. Na even rondgekeken te hebben en de nodige foto’s ( weeral ) zakten we af tot aan de grote weg, want het was voor Herman niet mogelijk om tot hier te komen met de bus.

Herman bracht ons naar het terras waar de rest van de groep zat, zodat we samen nog iets konden drinken. Hier was echter een praktisch probleem : er stond te weinig drank in de koelkast zodat de drankkeuze niet bepaald werd door uw voorkeur maar door hetgeen er nog in de koelkast stond… uiteraard was dit geen probleem voor ons.

Na dit gezellig terrasje en de groepsfoto, was het tijd om terug te keren. Rond 18 uur waren we terug aan ’t Schippershof waar nog veel werd nagepraat over deze schitterende dag die ons door één van de mooiste stukken van de Ardennen bracht. Ook voor de nieuwelingen was het goed meegevallen. Bijgevolg kunnen we alleen maar hopen dat we volgend jaar op dezelfde manier verder gaan en toch eens de 40 deelnemers bereiken..

Verslag van de korte afstandwandelaars :

Na de zonnige picknick kregen we nog een ferme klim te verduren. Van de laatste loodjes gesproken. Na de afmattende klim maakten we een grote bocht langs grote boerderijen naar de stopplaats waar de bus stond te wachten om de korte-afstandwandelaars naar de préhistorische grot van Goyet te voeren.

Het was net of Herman deze streek kende als zijn broekzak, want hij nam zowaar de kleinste en smalste baantjes zodat menige auto’s uit de tegenovergestelde richting zich bijna in de sloot dienden te parkeren om ons door te laten (want wij waren de grootste !). Aan de grot aangekomen, stond er een bord dat vermeldde dat de grot gesloten was wegens verlofperiode. Even was er paniek… maar gelukkig had onze verantwoordelijke vooraf een gids gereserveerd voor een rondleiding om 14 uur. Enkele individuele, Nederlandstalige bezoekers konden zo ook mee profiteren om de grot te bezoeken en wij kwamen op deze manier aan voldoende deelnemers voor het groepstarief; iedereen content.

Na de traditionele kop koffie, frisse pint en sanitaire stop, volgden we de gids. Tot onze verwondering moesten we eerst via  trappen de heuvel op om aan de ingang te geraken. Binnen konden we langs enge, soms heel lage gangen diep in de grot binnendringen. Hier was het dan weer vele trappen naar beneden, soms glibberig maar overal waren leuningen voorzien om iedereen veilig door de mysterieuze historische grot te loodsen. De grot bestaat uit vele kilometers gangen met verschillende zalen. In een van die zalen kwamen we oog in oog te staan met een holebeer, gelukkig een opgezette. We zagen ook opgegraven botten en schedels van voorhistorische dieren die de grot vroeger bewoonden. Aan het einde van de rondleiding kwamen we in een enorme grote zaal met uitgang naar de buitenwereld. Hier hebben 40.000 jaar vóór Christus onze voorouders gewoond. De gids vertelde dat ze toen in groep samenleefden en hun dagen vulden met jagen, zoeken en bereiden van voedsel en het maken van werktuigen uit steen. We kregen een heel interessante voorstelling van hoe en met welke materialen men toen vuur maakten. Dit was voor iedereen maar vooral voor de kleinsten het interessantste moment van het bezoek, zij kregen ook ieder een vuursteen als aandenken (hopelijk proberen ze die niet uit thuis). Na een bezoek van anderhalf uur kwamen we terug in het bos waar het zonnetje nog dapper scheen.

We installeerden ons op het terras van het cafetaria en genoten van een lekker streekbier. Sommige dames die de beloofde trappen niet hadden zien zitten en op het terras waren blijven wachten, hadden een kaaswinkeltje op de hoek ontdekt. Hun aanbeveling was voor ons genoeg om zelf wat inkopen te gaan doen en voor een lekker brokje kaas te zorgen voor bij het streekbier. Meer moet dat niet zijn !!!

Na het afgesproken telefoontje ging Herman onze lange-afstandwandelaars wat verderop ophalen, zodat we samen nog gezellig konden napraten en genieten van kaas en bier. Ik denk dat zowel de lange als de korte versie van deze wandeltocht geslaagd was.