Busreis naar Vlamertinge
zondag 8 maart 2009
Om 8 uur stipt vertrok de bus met 39 Sluisstappers richting kust om deel te nemen aan de wandeldag ”Dwars door de Westhoek” van de Westhoekstappers uit Vlamertinge. Het weer zat niet echt mee, want het druppelde. Hoe verder de rit vorderde, hoe harder het begon te regenen. Menig passagier begon zijn ongenoegen te uiten over het weer, want iedereen vindt dat de winter nu wel lang genoeg geduurd heeft.
Onze voorzitter, een positief denker, beloofde ons plechtig dat het in de Westhoek mooi weer zou zijn, later bleek hij nog gelijk te hebben ook. Hij kondigde ook aan dat de korte afstandwandelaars in de namiddag met de bus een bezoek aan Ieper konden brengen.
Na anderhalf uur rijden zette Herman, de buschauffeur, ons af voor de ingang van het cultureel centrum van Vlamertinge. Er werd ingeschreven voor 6, 12, 19 en 25 km. Sommigen vertrokken onmiddellijk (want het zonnetje lokte), anderen genoten eerst nog van een lekker broodje en een koffie.
Onder het oorverdovend lawaai van het klokkengelui startten we onze wandeling richting polders. Het parcours bracht ons via veldwegen langs “geurige” varkenskwekerijen en boerderijen, waaronder ook een prachtige vierkantshoeve. Dat het daar goeie grond is konden we ook snel ondervinden, want onze schoenen wogen zwaar van de modder.
Ondertussen konden we genieten van de zon en wijdse vergezichten. De wandeling liep door het park van het Drie Torenhof, dat enkel voor deze gelegenheid opengesteld was voor het wandelpubliek. Na de eerste controle in het C.C. “De Brielen” besloten enkele wandelaars te gaan voor de 25 km. Via het gehucht “Brandhoek” ging het richting “Galgebossen” waar er kon gekozen worden tussen een natuurparcours en een verhard parcours. Als echte natuurliefhebbers kozen onze dapperen uiteraard voor het eerste. Het was een mooi natuurreservaat maar men had er niet bij gezegd dat het natuurparcours 3 km langer was, wat de wandeling mooier maar ook langer maakte. Dat zullen die mannen van de 25 km niet geweten hebben…
De lange afstand passeerde ook langs 3 kleine militaire kerkhoven, een plek waar een mens toch altijd even stil van wordt. Op het einde van de wandeling maakten we nog een kleine lus naar het kasteeldomein van Burggraaf Du Parc. Dit kasteel is nog steeds bewoond en even dachten we dat het het kasteel van Sneeuwwitje was, maar we hadden niet goed gezien ; het waren duizenden sneeuwklokjes die het grasperk voor het kasteel sierden. Zowel het kasteel als het park waren een streling voor het oog. De korte afstandwandelaars namen om 13.30 uur de bus om een uitstapje naar Ieper te maken.
Na amper 15 minuten rijden bereikten we deze mooie stad. We liepen eerst even binnen in de Sint Maartenskathedraal, die (volgens de deskundige uitleg van onze jonge gids An-Sofie) tijdens de Eerste wereldoorlog voor de helft is platgebombardeerd en daarna heropgebouwd. Naast de kathedraal staan de indrukwekkende Lakenhallen met de belforttoren te pronken. Ook dit gebouw ging volledig tegen de vlakte tijdens de oorlog ’14 -’18. Toen we om de hoek van de Lakenhallen kwamen, ontdekten we dat de kermis opgesteld stond op de grote markt.
De twee kleindochtertjes van Maria en Etienne, die ons vergezelden riepen opgewekt “O Make, dàt was dus de verrassing !”. Men had de kinderen dus duidelijk meegelokt met verzonnen beloftes, nu was het ogenblik wel daar om de beloftes waar te maken. Dit zal wel geen probleem zijn geweest, want welke oma kan nu aan die blinkende kinderoogjes weerstaan ?
Na een bezoekje aan de Menenpoort, waar elke avond om 20 uur de Last Post wordt geblazen ter ere van de gesneuvelden, waren we toe aan een bezoekje aan een tea-room. De serveerster zette enkele tafeltjes bijeen, zodat we gezellig samen van onze wafels en verwenkoffies konden genieten. Nog even binnenwippen in de Lakenhallen en dan was het weer tijd om op de bus te stappen.
Ondertussen vond de prijsuitreiking van de wandeldag in Vlamertinge plaats, waar onze club de 9e plaats behaalde. Als trofee kregen we een streekpakket met een fles Hommelbier en een fles Kapittelbier. Bij de afstempeling kreeg elke deelnemer een pakje Herta-ham. In Vlamertinge werd nog een groepsfoto genomen (aan het oudmannekeshuis !) en toen reden we terug naar huis.
We moeten het toegeven, de voorzitter had het bij het rechte eind ; het is een mooie wandeldag geworden,” zelfs het weer.” Dat de wandeling deugd heeft gedaan kon men achteraf op de bus merken.
